Koş Forest Koş

Cevapla
TESLA
VIP
VIP
Mesajlar: 43
Kayıt: Prş Nis 20, 2017 12:00 pm
Reputation: 37

Koş Forest Koş

Mesaj gönderen TESLA » Cum Nis 21, 2017 11:22 pm

Yazar: nature

Birçok farklı insan, birçok farklı zamanda TUS'u bir maratona benzetmiş. Biz de kendimize sürekli koşmamız gerektiğini söyler dururuz bu sınava hazırlanırken. Daha hızlı koşmak, daha çok koşmak için kendimizi zorlar dururuz.
Aslında hayatımız boyunca ne zaman fazladan emek ve zaman gerektirecek bir durumla karşılaşsak bu süreç kendini tekrar eder. Ama nedense TUS hepsinden daha farklı, daha ağır gelir. Atlattıktan sonra bile aklımıza gelir, rüyalarımıza girer. Bunun temel nedeni mücadeleyi gözümüzde büyütüyor olmamız. Elbette birbirinden akıllı ve azimli seçkin bir grup insanla aynı sınava giriyor olmak ve onlarla yarışıyor olmak kolay değil. Ama TUS, üstesinden gelemeyeceğimiz bir mücadele de değil. Gözümüzde devleştirdiğimizden bu maratonu, bazen kalkıp koşmak istesek de adım atacak takatimiz olmuyor. Kendimize "Hadi kalk, koş!" dediğimizde bazen elimizden tek gelen yerde oturup ağlamak oluyor. Unutuyoruz ki bir gün bunlar geçecek. Ve geçtiğinde, sevdiğimiz bir bölümü kazanıp uzmanlığını aldığımızda kaçıncı sınavda kazandık, çalışırken kaç kez ağladık, kaç kez vazgeçtik, kaç kez toparlandık hiçbir önemi olmayacak. Hepsi geride kalacak. O yüzden ne olursa olsun, süreç gözünüzde ne kadar büyürse büyüsün, ne kadar uzarsa uzasın kendinizden vazgeçmeyin. Bunu kendinize borçlusunuz. Aşabileceğiniz bir mücadeleden vazgeçmek, kendinize yapacağınız en büyük haksızlık olur.
Grey's Anatomy'den alıntı yapıyor olmaktan hafif utanç duysam da, çok yerinde olduğunu düşündüğüm bir bölümdür aşağıdaki:
"Dağcıların resmini çekerler, dağın zirvesinde. Gülümseyen, sevinç dolu, zafer kazanmış... Yol boyunca resimlerini çekmezler, çünkü kim geriye kalanı hatırlamak ister ki? Kendimizi zorlarız, buna mecbur olduğumuz için, hoşumuza gittiği için değil. Bitmek bilmeyen tırmanış, acı ve bir sonraki adımı atmanın verdiği ızdırap... Kimse bunun resmini çekmez, kimse bunu hatırlamak istemez. Yalnızca zirvedeki manzarayı hatırlamak isteriz. Dünyanın ucundaki o nefes kesici an... Tırmanmaya devam etmemizi sağlayan budur. Ve o acıya değer. O çılgın an... Her şeye değer."
Sınava çalışırken birçok farklı düşünceye kapılmak mümkün. Bir kısmı gerçek, bir kısmı değil. Ama bir gün bunların hepsi geçecek, geride kalacak. Bu gerçek. Buna ve kendinize inancınızı kaybetmeyin.
/nature 24 Şubat 2017



Cevapla
  • Benzer Konular
    Cevaplar
    Görüntüleme
    Son mesaj

“Köşe Yazıları” sayfasına dön

Kimler çevrimiçi

Bu forumu görüntüleyen kullanıcılar: Hiç bir kayıtlı kullanıcı yok ve 1 misafir